รากฐานเบื้องต้นที่มีความสำคัญในการเล่นบาสเกตบอล

nba_a_griffin01_480บาสเกตบอลเป็นกีฬาประเภททีมที่มีผู้เล่นฝ่ายละ 5 คน โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อนำลูกบาสเกตบอลไปโยนลงห่วงประตูของฝ่ายตรงกันข้ามให้ได้มากที่สุด กีฬาบาสเกตบอลเป็นกีฬาที่มีผู้เล่น 2 ฝ่ายแข่งขันกัน ไม่มีตาข่ายมากั้น สนามไม่ใหญ่นักและต้องมีการเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา แม้กติกาจะห้ามถูกตัว ปะทะ ชน กระแทกกัน แต่ในการเล่นจริงๆแล้วย่อมหลีกเลี่ยงได้ยาก ถ้าผู้เล่นทั้งสองฝ่ายไม่ให้อภัยกัน ควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ได้ ไม่เคารพกติกา ปัญหาการทะเลาะวิวาทอาจเกิดขึ้นได้บ่อยครั้ง ในฝ่ายของผู้ดูก็ต้องรักษามารยาทด้วยเช่นกัน ทั้งผู้เล่นและผู้ดูจึงต้องมีมารยาทในการเล่นและดู ปัจจุบันกีฬาบาสเกตบอลถูกบรรจุในหลักสูตรการเรียนการสอนแทบทุกระดับการศึกษา คือตั้งแต่ระดับประถม มัธยม และอุดมศึกษา นอกจากนี้ยังมีการแข่งขันอยู่ตลอดเวลา

เป็นกีฬาที่ต้องใช้การเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว อีกทั้งมีทักษะเบื้องต้นหลายอย่าง ได้แก่ การวิ่ง การถอยหลัง การกระโดด การหมุนตัว การเลี้ยงลูก การส่ง – รับลูกบาสเกตบอล เป็นต้น การเคลื่อนที่และการปฏิบัติทักษะนั้นการทรงตัวที่ดีเป็นสิ่งที่สำคัญเป็นอันดับแรกเพราะการทรงตัวเป็นรากฐานเบื้องต้นที่มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการฝึกหัด การเล่นบาสเกตบอลซึ่งผู้ฝึกหัดทุกคนโดยเฉพาะผู้ฝึกหัดใหม่จะต้องฝึกให้เกิดความชำนาญ โดยเหตุที่การเล่นบาสเกตบอลมีการเคลื่อนที่ด้วยเท้าทั้งสองข้างตลอดเวลาทั้งขณะที่เป็นฝ่ายรุกและฝ่ายป้องกัน ทั้งในขณะที่ครอบครองลูกบอลอยู่ในมือและขณะมือเปล่า การเคลื่อนที่ดังกล่าวมักจะต้องทำด้วยความรวดเร็วว่องไว และถูกต้องตามเทคนิค ดังนั้นถ้าการทรงตัวไม่ดีย่อมเป็นอุปสรรคสำคัญต่อประสิทธิภาพการเคลื่อนที่

ความเป็นผู้มีน้ำใจนักกีฬา

1.ปฏิบัติตามกฏกติกาของการเล่น
2.ซื่อสัตย์สุจริตต่อคู่แข่งขัน และเพื่อนฝูง
3.เป็นผู้รู้จักข่มใจ รักษาสติไม่ให้โมโหโทโส
4.เป็นผู้ที่รักษาสุขภาพให้ดีอยู่เสมอ
5.หากปราชัยก็ทำใจให้หนักแน่น
6.หากมีชัยก็ไม่แสดงความภูมิใจจนออกนอกหน้า
7.เป็นผู้ที่ผุดผ่องทั้งกาย วาจา ใจ อยู่เสมอ
8.เล่นกีฬาเพื่อชั้นเชิงของการกีฬา ไม่ใช่เล่นกีฬาเพื่อจะทะเลาะวิวาทกัน
9.เป็นผู้มีใจโอบอ้อมอารี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่
10.เป็นผู้สุภาพอ่อนโยน
11.เป็นผู้มีใจคอกว้างขวาง
12.เป็นผู้มีความอดทน กล้าหาญ
13.เป็นผู้มีความเชื่อฟังและเคารพต่อเหตุผล
14.เป็นผู้รักษาความยุติธรรม
15.เป็นผู้รู้แพ้ รู้ชนะ และรู้อภัย

Comments are closed.